โอ๊ะ โอ๋ สงสารอัมโปะจัง จะขาดน้ำตายไหมน้า

ทะเลทรายดูแฟนตาซีดีจัง มีปลาหมึกเสฉวนด้วย อุอุ

ไหงสั้นจุ๊ดจู๋แค่นี้ละเจ้าคะ

รออ่านตอนต่อไปอยู่ค่ะ

ป.ล. ว่าแต่คุณอัมโปะไม่บอกใครจริงๆ หรือเจ้าคะว่าเปิดบล้อกใหม่ที่นี่

เจ้าของบล็อกใจคอจะปล่อยบล็อกทิ้งร้างไร้คนเฝ้าแบบนี้หรือเจ้าคะ

สหายแวะมาเยี่ยม น้ำท่าก็ไม่ยกไม่เสริฟ

อ้อ...ลืมไป อัมโปะก็กำลังอดน้ำใกล้ตายอยู่เหมือนกัน แหะ แหะ

อ้ะ อ้า วันนี้แวะเข้ามาไม่ผิดหวัง มีตอนใหม่ให้อ่านแล้ว

ข้าพเจ้าขอลองเกลาประโยคให้นิดๆ หน่อยๆ ก็แล้วกัน (ลักจำวิธีมาจากท่านธุลีดิน รายนั้นเขาเขียนหนังสือได้สั้นและกระชับยิ่งนัก ไม่นับตอนเขียนโม้นะท่าน อิอิ ขอแอบแซวหน่อยเถอะ)

- หย่อนก้นนั่งลงพิง (กับ) กระเป๋าใบใหญ่
-สายตาเริ่ม "พล่า" (สะกดด้วย ร เรือหรือเปล่าเจ้าคะ ลองเช็คดูอีกที มันเหมือนพล่ากุ้งอย่างไรพิกล)
- สติเริ่ม "จางหาย" ( ข้าพเจ้าไม่เคยได้ยินคำว่าใช้กับสติน่ะท่าน เคยได้ยินแต่สติเริ่มรางเลือน เลอะเลือน อะไรประมาณนี้ ถ้าจะให้ดีคงต้องลากท่านพี่อานันท์เข้ามาอ่านด้วยอีกคน)
- พลันมีนกประหลาดสีแดงสดสองตัวโผบินมาเกาะ(ที่)บนกระเป๋า


ป.ล. อืม..นกประหลาดจริงๆ นั่นแหละ เห็นครั้งแรกข้าพเจ้าก็นึกขึ้นมาทันทีเลยว่า นกอะไรประหลาดจัง ฮ่า ฮ่า

คุณอัมโปะแบ่งเป็น chapter แบบนี้ก็ดีเจ้าค่ะ ตัวละครตัวเดิมแต่เนื้อเรื่องเป็นเอกเทศ หยิบตอนไหนมาอ่านก่อนก็ได้ (เหมือนพวกนวนิยายเชอร์ล็อก โฮล์มส์, ชอลิ้วเฮียง ฯลฯ)

พอล่ะ เขียนมากเดี๋ยวคุณอัมโปะเห็นหางอึ่งของข้าพเจ้า

แล้วจะแวะเข้ามาเยี่ยมใหม่เจ้าค่ะ

พิมพ์ตกๆ หล่นๆ แหะ แหะ ต้องโทษคุณอัมโปะ ทำบล็อกเสียดำปิดปี๋ ตาลายหมด (ฮา โทษคนอื่นไว้ก่อน แม่สอนไว้)

เก็บเอาคำตกหล่นมาคืนเจ้าค่ะ
- ไม่เคยได้ยินคำว่า"จางหาย"ใช้กับสติน่ะท่าน

ขอเสริมอีกนิด

ตรง "หย่อนก้นนั่งลง" ข้าพเจ้าอ่านแล้วเหมือนเจอตอคั่นอยู่ระหว่างคำว่า "หย่อนก้น" กับ "นั่งลง" นะท่าน อ่านแล้วมันสะดุด

ถ้าลองเปลี่ยนเป็น "หย่อนก้นลงนั่ง" จะช่วยให้อ่านแล้วลื่นไหลขึ้นหรือเปล่า(หว่า)

แหะ แหะ รู้สึกเหมือนเตี้ยอุ้มค่อมอย่างไรก็ไม่รู้ ข้าพเจ้าว่าคุณอัมโปะเปิดบล็อกให้คนอื่นเข้ามาอ่านด้วยก็ดีเหมือนกัน จะได้คอมเม้นท์หลากหลายมากขึ้น

ตามมาจากบล็อก tuleedin ค่ะ

อืม.. พอบอกว่า จะทำบล็อกการเดินทาง แต่จริงๆ ไม่ค่อยได้เดินทาง ทำให้นึกถึงตัวฉันเองเลย ที่อยากเดินทาง อยากเขียนเืรื่องเกี่ยวกับการเดินทาง แต่เพราะไม่ได้เดินทางไปไหนสักเท่าไรนัก เลยไม่รู้จะเขียนอะไร

ว่างๆ จะมานั่งอ่าน จินตนาการการเดินทางของอัมโปะที่นี่แล้วกัน

โอ..ท่านอัมฯขอรับ
ข้าพเจ้าเห็นทีต้องก็อปไปดูใน notepad
แล้วจะกลับมาขอรับ

อะจ๊ากกก!!
ก็อปไม่ได้!!

ท่านลงยันต์ไว้หรือเช่นไรขอรับ?

เอาล่ะ!ข้าพเจ้ามานั่งจิ้มใน notepad (ซึ่งทำให้ขาดบรรยากาศสถานที่ไปเยอะเชียวล่ะท่าน)

ก่อนอื่นต้องขออนูญาตเรียนท่านว่า
ข้าพเจ้ารอคอยสถานที่เก็บงานของท่านอยู่เสมอ
ขอแสดงความยินดีกับตัวข้าพเจ้าเองที่ท่านยอมเสียเวลาอัพบล็อก
เอางานมาเผยแพร่อีกครั้ง
(เที่ยวนี้หวังว่าคงจะไม่เพลินจนลืมให้อาหารปลานะขอรับ อิอิ)

หลังอื่นต้องขออนุญาต(อีกครั้ง)
ลองตรวจสอบความเห็นข้าพเจ้านะขอรับ

เรียนถามท่านสักหน่อย
ผลแสดงที่จอข้าพเจ้า พื้นเป็นสีดำ ตัวอักษรฟ้าและแดง
ไม่ทราบตรงตามที่ตั้งไว้หรือไม่?

หากไม่ตรง อาจเป็นที่ระบบเน็ตของข้าพเจ้า
แต่หากตรง ข้าพเจ้าขออนุญาตกระดิกหางอึ่งอันอวบอิ่มตามประสา
เจ้าอึ่งน้อยชอบพองตัว ท่านอัมฯอย่าได้ถือสานะขอรับ

'ฟอร์มและฟังก์ชั่น ต้องมาด้วยกัน'

เชื่อว่าท่านตระหนักดี
ฟังก์ชั่นของตัวอักษร คือการอ่าน
เราจึงจัด ฟอร์ม ให้อ่านง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้
นั่นจึงบรรลุเป้าหมาย

ตัวอักษรสีบนพื้นดำจะอ่านยาก ปวดตา(สำหรับบางคน)

แต่นั่นล่ะ ข้าพเจ้าก็เห็นผู้คนอีกมากมาย เห็นฟอร์ม มาก่อน
อาจจะเพื่อยืนยันความเป็นตัวเอง

ก็สุดแล้วแต่หลักคิดของแต่ละท่าน

นั่นเป็นความคิดเห็นที่รวมรัดของข้าพเจ้า
ด้วยเห็นว่าท่านเปิดใจบอกกล่าวไว้ให้ออกความคิดเห็นได้
จึ่งกล้าแสดงความคิดเห็นในด้านตรงข้ามกับความชอบส่วนตัวของท่านออกมา
ขอท่านอัมฯอย่าได้ถือสาเลยนะขอรับ

ที่ exteen มี feed
ท่านอัพเมื่อไร ข้าพเจ้าโผล่มาได้ทันที
ดีใจที่ได้มานั่งคุยกับท่านอีกครั้งขอรับ

แล้วอึ่งน้อยจะกลับมาใหม่
คารวะขะรับ

อ่านที่ท่านธุลีดินคอมเม้นท์เรื่องฟังค์ชั่นกับอะไรนะ จำไม่ได้แล้ว อ๋อ.. ฟอร์มเฟิมอะไรนี่แหละ

ใจหนึ่งก็เห็นด้วย เพราะตัวหนังสือสีขาวบนพื้นดำอ่านแล้วปวดตาจริงๆ เจ้าค่ะ (ถ้าจะเขียนให้คนอ่าน ก็ควรคำนึงถึงความสะดวกสบายของผู้อ่านด้วย เพราะถ้ายาวเกินไป ถึงแม้เนื้อหาจะน่าสนใจ แต่ผู้อ่านอาจจะยกธงขาว โบกมือยอมแพ้ไปเสียก่อนก็ได้)

แต่อีกใจหนึ่งข้าพเจ้าคิดว่าคุณอัมโปะต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ใช้สีพื้นแบบนี้ เช่น เพื่อเน้นความเด่นให้รูปภาพที่มีพื้นหลังเป็นสีขาว (ซึ่งมีนกประหลาดมีสีแดงแป้ด สีดำ สีขาว สีแดง ข้าพเจ้าว่ามันไปกันได้ไม่เลวเลย ฮ่า ฮ่า) หรืออาจเป็นความชอบส่วนตัว สไตล์ เทรน การทดลองทำอะไรใหม่ๆ ฯลฯ

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลไหน แม้จะอ่านยากไปนิด แต่ข้าพเจ้าชอบเจ้าค่ะ ข้าพเจ้ารู้สึกว่าเข้ามาปุ๊บ นี่แหละใช่เลย บล็อกของคุณอัมโปะแน่นอน

ถ้าให้พูดตามตรง (จากที่ร่วมงานกันมา) ข้าพเจ้ารู้สึกว่างาน "เด็กน้อยกับลูกโป่ง" ออกแนวใสๆ ไม่ค่อยคุ้นเท่าไหร่ ซึ่งถ้าไม่ดูลายเส้นแล้ว เหมือนไม่ใช่งานคุณอัมโปะ (ซึ่งตอนคุณอัมโปะลองส่งภาพมาให้ดูครั้งแรกก็ออกตัวไว้ก่อนแล้วว่า จะลองวาดสไตล์เกาหลี คิกขุโนเนะดู) ข้าพเจ้าจึงไม่แปลกใจที่เห็นงานคุณอัมโปะออกมาในแนวที่ต่างไปจากเดิม

ลุยเต็มที่เลยสหาย จะวาดรูปลงสีพิสดารวางรูปกลับหัวกลับหาง ตกกรอบ ตีลังกาอย่างไรก็วาดมา ข้าพเจ้าเป็นกำลังใจให้

รอติดตามผลงานของท่านทุกฉบับครับ
ท่านวาดเก่งมาก คิดเก่งด้วยนับถือ ๆ

ข้าน้อยตามมาจากบ้านท่านดิน

จ๊ากกกก นกตีลังกากลับหัวจริงๆ ด้วย

สุดยอดเจ้าค่ะ สุดยอด

อัมโปะตื่นมาจะถูกนกคาบไปไว้ในรังหรือเปล่านี่ รอลุ้นๆ

เห็นด้วยกับท่านดินสุดลิ่มทิ่มประตูขอรับ
ขนาดผมอ่านเองยังแทบตาหลุดออกจากเบ้า
ตอนแรกกะว่าจะทำเล่นๆอ่านคนเดียวขอรับ แต่พอคุณหนุงหนิงเข้ามาดูและช่วยแนะนำ จึงตาสว่าง รู้สึกว่าถ้ามีคนอื่นช่วยดูน่าจะดีกว่า

ตอนนี้เลยปรับแก้ให้ตัวหนังสือใหญ่กว่าเดิมเผื่อจะอ่านง่ายขึ้น
แต่ตัวหนังสือในส่วนคอมเมนต์ยังเล็กกะจิ๋วอยู่ ยังหาวิธีแก้ไม่เจอครับ
รวมทั้งช่องแสดงคอมเมนต์ก็เล็กนิดเดียว เวลาพิมพ์ แม้แต่เจ้าของบลอคก็ยังมึนๆงงๆ ก็ยังแก้ไขไม่เป็นอีกเช่นกัน

exteen เป็นบลอคที่ up รูปง่าย แต่พิมพ์ตัวหนังสือยากมากๆ แค่แก้ตัวหนังสือให้ใหญ่ขึ้น ผมปลุกปล้ำอยู่หลายชั่วโมงขอรับ กว่าจะเสร็จ
ส่วนที่wordpress netที่บ้านของผมก็เปิดไม่ค่อยจะได้ขอรับไม่รู้ว่าทำไม

อัมโปะ

ปล.
ยินดีต้อนรับ คุณณัฐ
และ คุณEscRiBiTioNiSt
สู่วังวนแห่งการเดินทางแบบไร้ทิศทางของจินตนาการอันแสนจะเรื่อยเปื่อยขอรับ

ปล.อีกทีขอรับ ใช่อย่างที่คุณหนุงหนิงว่าครับ
ลองใช้สีดำๆแดงๆขาวๆ ตัดกันไปตัดกันมา
ภาพน่าจะเด่น แต่ไม่รู้ว่าจะดีหรือเปล่า
กับการเขียนไปเรื่อยๆแบบนี้ อืมมมม
ลองทำไปเรื่อยๆครับ

ภาพเด่น ดูดี มีสไตล์เชียวแหละคุณอัมโปะ เข้ากั้น เข้ากัน

อิอิ นึกภาพนกมาทำรังที่เคราอัมโปะแล้วขำ อ่านแล้วอดอมยิ้มไม่ได้

เฮ้อ...อาทิตย์ละภาพ ข้าพเจ้ารออ่านตอนจบไม่ไหวแล้วนะ ปั่นต้นฉบับเร็วๆ หน่อยสหาย